دو دولت ایران و عراق، دو همدست در جنایت، محکومند

جنگ نعمت است – خمینی

حکومت وحشت اسلامی، به سیاست وحشت و سرکوب همه جانبه نیز تا کنون نیاز داشته، و این است که در این سی سال جامعه دمی در آرامش بسر نبرده است.

کار و کارگر، زن و زندگی، دانش و دانشجو، جوان و آرزو، همه و همه، همزمان و بلاانقطاع طی سی سال در کوره جمهوری اسلامی سوخته و ساخته اند.

جمهوری اسلامی اما کور خوانده، اگر گمان می برد، که در این نبرد سهمگین همواره پیروز ماجرا خواهد بود.

خیابان اکنون علیرغم تمامی درندگی این حکومت، آغاز به کشیدن فریاد نموده، و سر آن ندارد که در مقابل این سرکوب سی ساله از پای بنشیند.

اینست که جمهوری تلخ اسلامی می کوشد تمامی راهها را ببندد و در این میان از هیچ کوششی هم دریغ نمی کند.

دولت عراق بدلیل وضعیت آشفته اجتماعی و درگیریهای سیاسی درونیاش، علاوه بر آنچه در سطح جامعهاش می گذرد، و همچنین نقش و دخالتگریهای پنهان جمهوری اسلامی ایران در آن که مشکلاتی مضاعف را همواره برایش فراهم نموده، تلاش می کند، تا به رژیم ایران نشان دهد، که از جانب این دولت هیچگونه خطری متوجهاش نخواهد بود، و برای اثبات آن سرکوب اعضاء باقیمانده سازمان مجاهدین خلق را در آنجا در دستور کار خود قرار داده است.

سرکوب و کشتار اعضاء مجاهدین بخوبی افشا می کند و نشان می دهد که چه رابطه برادرانهای میان دو دولت وحشی سرمایه داری و همجوار وجود دارد.

سازمان مجاهدین نیز خود با سیاستهای همکارانهاش با حکومت پیشین عراق و ورود به رابطه با دیپلماسی جهانی در این قربانی شدن سهم بسزایی داشته و دارد.

این سازمان خود نیز با چنین سیاست درخشان تا کنونیاش اثبات نموده، از هیچگونه صلاحیتی حتا برای حفظ جان اعضایش برخوردارنبوده و نیست. سازمانی که حداقل اگر در چارچوب دیپلماسی جهانیاش مترصد قدرتیابی به چنین شیوهای نبود، می بایست تاکنون این نیروها را به جای امنتر دیگری انتقال می داد، تا هم اینک آنان را طعمه سیاست جدید دولت عراق نکند.

اما در هر حال سرکوب مجاهدین تحت هر بهانهای و در شرایطی که بویژه مردم در ایران به اعتراضی جانانه علیه حکومت اقدام نموده اند، از سویی دادن دلخوشی یک حمایت آشکار از سوی دولت عراق به جمهوری اسلامی است، و از سوی دیگر کمک به سیاست ایجاد انحراف در اذهان مردم ایران است.

سیاست و عملکرد دو دولت ضد انسانی، دو دولت ضد کارگری ایران و عراق در هر حال و بدلیل هرگونه ای از سرکوب که اینبار شامل حال اعضاء وسیعی از سازمان مجاهدین خلق شده، جنایتی آشکار و محکوم است.

برای آنکه فاجعۀ پیش آمده، بیش از این خسارات جانی دیگری را ببار نیاورد، لازم است تا نیروهای سیاسی مستقر در عراق با تشکیل هیئتی اقدام به اعتراض مستقیم به دولت سرکوبگر عراق کنند و با بازدید و ارائه گزارش مستقیم از محل سکونت این افراد به جهانیان، تضمینی برای حفظ جانشان در این اردوگاه ایجاد نمایند.

کمیته فعالین کارگری- سوسیالیستی (فرانکفورت) 1 آگوست 2009

E-Mail: piya803@hotmail.com